Nanquan er spesielt populært i Sør-Kina der den har sine røtter, men den er no utbreidd over heile verda, og er ein av dei tre konkuransegreinene i moderne wushu. Nanquan som konkuransegrein er ein moderne stilart som vart laga på 60-talet, med bakgrunn i tradisjonelle stilarter frå Sør-Kina.

I nanquan skal kroppen skal vere fast og stødig, og ikkje avslappa som i taijiquan eller changchuan.

Ein må bruke musklene i heile kroppen for å oppnå  styrken  og fastheten som  karakteriserer nanquan, og som gjev den nødvendige kraften til armane. For å få dette til må ein synke inn brystet litt og rette ut ryggen. Stabil, lav mabu ("horse riding stance") er ein forutsetning for denne stilarten, og å stå i mabu er ein viktig del av grunntreninga. Mabustillinga skal vere stødig og som planta i jorden. Sjølv om ein skal bruke alle musklene og vere "fast", skal ein ikkje vere stiv, skuldrene må vere senka, og ein må vere avslappa dei rette plassane for å kunne gjere bevegelsane hurtig.

Faste, intrikate, sterke armbevegelser er typisk for stilarten og den delen av armen som er mellom albuen og fingertuppene er mykje brukt og vert kalla "bridge". Exempler på slike bevegelser er  "Rolling bridge", "Cutting bridge", "Chopping bridge", "Pulling bridge" og "Threading bridge". Desse teknikkane bruker denne delen av armen til å blokkere angrep og til å angripe motstanderen. Fingrane er også mykje brukt blandt anna i "Dart palm" og "Tiger palm". I nanquan nytter ein ofte mange håndteknikker i kvar
stilling utan at ein skifter fotstilling.

Kraften i nanquan kjem frå beina, vert styrt gjennom hofta og kjem deretter til utrykk i hendene eller armene. I nanquan er det vanleg å fyrst lagre kraften og så sleppe den laus på ein rask og direkte måte med mykje styrke. Denne metoden er kalla "store and release" og er ofte kjenneteikna av ein kort pause før bevegelsen kjem. I nanquan bruker ein ulike rop og lyder for å få ut og understreke kraften. Ropa vert nytta i ulike spark, slag og andre teknikker.

Som i alle stilarter frå Kina er stillingane mabu, gungbu og xubu viktige.
Nokre særeigne stillinger nytta i nanquan er "Dragon riding stance", "Kneeling stance" og "Kyling stance"  (eit karakteristisk krysssteg som er mykje brukt).

Nanquan innheldt få hopp og høge spark i forhold til changchuan, derav uttrykket "southeren boxing, northeren leg". I 2003 endra International Wushu Federation (IWUF) reglene for konkuransenanquan slik at hopp og vanskelege bevegelser no er obligatorisk i taoluer i internasjonale konkuranser.

Dei tradisjonelle stilartane frå Sør-Kina inkluderer mange våpen, og to av dei er tatt med i konkuranse nanquan. Nangun (southern staff) og Nandao (southern broadsword) har samme kjenneteikn som håndformen og er basert på teknikker frå dei tradisjonelle stilene. For å bli god i nanquan må ein trene hardt og tilstrebe å utrykke det som er særeige for stilarten.